ز عشق ذوق زخم او سر مرهم نمی دارم

پی آن خمر چون عندم شکم بر روزه می بندم

که من آن سرو آزادم که برگ غم نمی دارم

درافتادم در آب جو شدم شسته ز رنگ و بو

تو روز و شب دو مرکب دان یکی اشهب یکی ادهم

بر اشهب بر نمی شینم سر ادهم نمی دارم

جز این منهاج روز و شب بود عشاق را مذهب