تو روز و شب دو مرکب دان یکی اشهب یکی ادهم

که من آن سرو آزادم که برگ غم نمی دارم

درافتادم در آب جو شدم شسته ز رنگ و بو

ز عشق ذوق زخم او سر مرهم نمی دارم

بر اشهب بر نمی شینم سر ادهم نمی دارم

جز این منهاج روز و شب بود عشاق را مذهب

که بر مسلک به زیر این کهن طارم نمی دارم