جز این منهاج روز و شب بود عشاق را مذهب

ز عشق ذوق زخم او سر مرهم نمی دارم

تو روز و شب دو مرکب دان یکی اشهب یکی ادهم

بر اشهب بر نمی شینم سر ادهم نمی دارم

که بر مسلک به زیر این کهن طارم نمی دارم

به باغ عشق مرغانند سوی بی سویی پران

من ایشان را سلیمانم ولی خاتم نمی دارم