چون خواب مرا بیند بگریزد و بنشیند

تا شب نبرد هرگز در دور قمر خوابم

چون شب بشود تاری با این همه بیداری

با عشق همی گویم کای عشق ببر خوابم

از من برود آید در شخص دگر خوابم

یاران که چه یاریدم تنها مگذاریدم

چون عشق ملک برده ست از چشم بشر خوابم