چون عشق ملک برده ست از چشم بشر خوابم

چون خواب مرا بیند بگریزد و بنشیند

از من برود آید در شخص دگر خوابم

یاران که چه یاریدم تنها مگذاریدم

بنشین اگری عاشق تا صبحدم صادق

با من که نمی آید تا صبح و سحر خوابم