گویی که نیم در خون در شیره انگورم

وای از دل سنگینش وز عشوه رنگینش

او نیست منم سنگین کاین فتنه همی شورم

من در تک خونستم وز خوردن خون مستم

ای عشق که از زفتی در چرخ نمی گنجی

چون است که می گنجی اندر دل مستورم

در خانه دل جستی در را ز درون بستی