گر سنگ لحد ببست راهم

خوش کن نفسی بدان بخورم

وان گاه که بگذری مینگار

کز روزن و درگه تو دورم

از راه خیال بی فتورم

گر صد کفنم بود ز اطلس

بی خلعت صورت تو عورم