یک جو از سرش نگوییم ار همه جو جو شویم

در میان خون خود چون طفلک خون خواره ایم

کوه طور از باده اش بیخود شد و بدمست شد

ما چه کوه آهنیم آخر چه سنگ خاره ایم

گرد خرمنگاه چرخ ار چه که ما سیاره ایم

همچو مریم حامله نور خدایی گشته ایم

گر چو عیسی بسته این جسم چون گهواره ایم