گرد خرمنگاه چرخ ار چه که ما سیاره ایم

کوه طور از باده اش بیخود شد و بدمست شد

ما چه کوه آهنیم آخر چه سنگ خاره ایم

یک جو از سرش نگوییم ار همه جو جو شویم

همچو مریم حامله نور خدایی گشته ایم

گر چو عیسی بسته این جسم چون گهواره ایم

از درون باره این عقل خود ما را مجو