همچو مریم حامله نور خدایی گشته ایم

ما چه کوه آهنیم آخر چه سنگ خاره ایم

یک جو از سرش نگوییم ار همه جو جو شویم

گرد خرمنگاه چرخ ار چه که ما سیاره ایم

گر چو عیسی بسته این جسم چون گهواره ایم

از درون باره این عقل خود ما را مجو

زانک در صحرای عشقش ما برون باره ایم