خم سر خویش گرفته ست که من رنجورم

روز و شب حامل می گشته که گویی قدحم

بی کمر چست میان بسته که گویی مورم

سوی خم آمده ساغر که بکن تیمارم

ما همه پرده دریده طلب می رفته

می نشسته به بن خم که چه من مستورم

تو که مست عنبی دور شو از مجلس ما