من فکنده کله و سوی کمر می نروم

تو جگرگوشه مایی برو الله معک

من چو دل یافته ام سوی جگر می نروم

تو کمربسته چو موری پی حرص روزی

نشنوم پند کسی پندم مده جان پدر

من پدر یافته ام سوی پدر می نروم

شمس تبریز مرا طالع زهره داده ست