من می روم چو ماهی آن سو که برد شستم

دل دزد و دزدزاده بر مخزن ایستاده

شه مخزنش گشاده چون دست دزد بستم

ای بی خبر ز شاهی گویی که بر چه راهی

شمس الحق است رازم تبریز شد نیازم

او قبله نمازم او نور آب دستم