شمس الحق است رازم تبریز شد نیازم

شه مخزنش گشاده چون دست دزد بستم

ای بی خبر ز شاهی گویی که بر چه راهی

من می روم چو ماهی آن سو که برد شستم

او قبله نمازم او نور آب دستم