کان آب از آسمان سفری خوی بوده ست

از من شنو که بحریم و بحر اندرم

تنگ آمده ست و می طلبد موضع فراخ

بر می جهد به سوی هوا آب لاجرم

اندر هوا و سیل و که و جوی ای صنم

آب حیات ما کم از آن آب بحر نیست

ما موج می زنیم ز هستی سوی عدم