بدو گفت رستم که ای نامجوی

همی آب شرمم به چهر آورد

همانا که داری ز گردان نژاد

کنی پیش من گوهر خویش یاد

نبودیم هرگز بدین گفت وگوی

ز کشتی گرفتن سخن بود دوش

نگیرم فریب تو زین در مکوش