گفتم صلای ماجرا ما را نمی پرسی چرا

ای بی تو جان اندر تنم چون مرده ای اندر کفن

بی نور نورافروز او ای چشم من چیزی مبین

بی جان جان انگیز او ای جان من رو جان مکن

گفتا که پرسش های ما بیرون ز گوش است و دهن

ای سایه معشوق را معشوق خود پنداشته

ای سال ها نشناخته تو خویش را از پیرهن