تا زنده ای باشم تو را چون شمع در گردن زدن

ای گلشن تو زندگی وی زخم تو فرخندگی

وی بنده ات را بندگی بهتر ز ملک انجمن

گفتی که جان بخشم تو را نی نی بگو بکشم تو را

زاهد چه جوید رحم تو عاشق چه جوید زخم تو

آن مرده ای اندر قبا وین زنده ای اندر کفن

آن در خلاص جان دود وین عشق را قربان شود