تاج من است دست تو چون بنهیش بر سرم

فضل توام ندا زند کان من است آن من

از تو جهان پربلا همچو بهشت شد مرا

تا چه شود ز لطف تو صورت آن جهان من

طره توست چون کمر بسته بر این میان من

عشق برید کیسه ام گفتم هی چه می کنی

گفت تو را نه بس بود نعمت بی کران من