از غم دوری لقا راه حبیب طی شود

بر چو تو دلبری سزد هر نفسی نثار جان

تافتن شعاع تو در سر روزن دلی

تبصره خرد بود هر دم اعتبار جان

در ره و منهج خدا هست خدای یار جان

گلبن روی غیبیان چون برسد بدیده ای

از گل سرخ پر شود بی چمنی کنار جان