زهی ترشی به از شیرین زهی کفری به از ایمان

نصیحت های اهل دل دوی نحل را ماند

پر از حلوا کند از لب ز فرش خانه تا ساران

زهی مفهوم نامفهوم زهی بیگانه همدل

خمش کن که زبان دربان شده ست از حرف پیمودن

چو دل بی حرف می گوید بود در صدر چون سلطان

بتاب ای شمس تبریزی به سوی برج های دل