بتاب ای شمس تبریزی به سوی برج های دل

زهی ترشی به از شیرین زهی کفری به از ایمان

خمش کن که زبان دربان شده ست از حرف پیمودن

چو دل بی حرف می گوید بود در صدر چون سلطان

که شمس مقعد صدقی نه چون این شمس سرگردان