خمش کن که زبان دربان شده ست از حرف پیمودن

پر از حلوا کند از لب ز فرش خانه تا ساران

زهی مفهوم نامفهوم زهی بیگانه همدل

زهی ترشی به از شیرین زهی کفری به از ایمان

چو دل بی حرف می گوید بود در صدر چون سلطان

بتاب ای شمس تبریزی به سوی برج های دل

که شمس مقعد صدقی نه چون این شمس سرگردان