که شمس مقعد صدقی نه چون این شمس سرگردان

خمش کن که زبان دربان شده ست از حرف پیمودن

چو دل بی حرف می گوید بود در صدر چون سلطان

بتاب ای شمس تبریزی به سوی برج های دل