و اندر شکم ماهی یونس زبر پروین

کی داند چون آخر استادی بی چون را

گنجاند در سجین او عالم علیین

یوسف به بن چاهی بر هفت فلک ناظر

گر فوقی وگر پستی هستی طلب و مستی

نی بر زبرین وقف است این بخت نه بر زیرین

خامش که نمی گنجد این حصه در این قصه