خامش که نمی گنجد این حصه در این قصه

و اندر شکم ماهی یونس زبر پروین

گر فوقی وگر پستی هستی طلب و مستی

نی بر زبرین وقف است این بخت نه بر زیرین

رو چشم به بالا کن روی چو مهش می بین