یوسفی شو گر تو را خامی بنخاسی برد

تشنه هرگز عیب داند دید در آب روان

عقل منکر هیچ گونه از نشان ها نگذرد

بی نشان رو بی نشان تا زخم ناید بر نشان

گلشنی شو گر تو را خاری نداند گو مدان

عیسیی شو گر تو را خانه نباشد گو مباش

دیده ای شو گرت روپوشی نماند گو ممان