تنگ های شکر می وش رسد صد کاروان

گر چه می پرسید عقلم هر دم از استاد عشق

سر آن می او نمی فرمود الا آن آن

هر دمی از مصر آن یوسف سوی جان های ما

جان من در خم عشقش می بجوشد جوش ها

آه اگر بودی سوی ایوان عشقش نردبان

چون جهد از جان من القاب او مانند برق