این چنین زهرت ز جام هجر خوردم مزمزان

ای خداوند شمس دین مقصود از این جمله تویی

ای که خاک تو بود چون جان من دور زمان

در پی آن می که خوردم از پیاله وصل تو

همچو تبریز و چو ایام همایون تو شاه

خود نبوده ست و نباشد بی مکان و بی اوان