عشق چون چوگانت آرد همچو گوی اندر میان

از ملامت های حسادان جگرها خون شود

درد استهزای ایشان داغ ها آرد به جان

گر از ایشان درگریزی در مغاره خلوتی

تا چشاند مر تو را زهری ز هر افسرده ای

تا کشاند نزد تو از هر حسودی ارمغان

تا بده است این گوشمال عاشقان بوده ست از آنک