تا چشاند مر تو را زهری ز هر افسرده ای

درد استهزای ایشان داغ ها آرد به جان

گر از ایشان درگریزی در مغاره خلوتی

عشق چون چوگانت آرد همچو گوی اندر میان

تا کشاند نزد تو از هر حسودی ارمغان

تا بده است این گوشمال عاشقان بوده ست از آنک

در همه وقتی چنین بوده ست کار عاشقان