تا کشاند نزد تو از هر حسودی ارمغان

گر از ایشان درگریزی در مغاره خلوتی

عشق چون چوگانت آرد همچو گوی اندر میان

تا چشاند مر تو را زهری ز هر افسرده ای

تا بده است این گوشمال عاشقان بوده ست از آنک

در همه وقتی چنین بوده ست کار عاشقان

گر تو اندر دین عشقی بر ملامت دل بنه