تا ز حیرانی ندانم قطره ای را از جهان

این نگارستان عالم پرنشان و نقش توست

لیک جای تو نگیرد کو نشان کو بی نشان

قطره خون دلم را چون جهانی کرده ای

بر دهان من به دست خویش بنهادی قدح

تا ز سرمستی ندانم من قدح را از دهان

من کی باشم از زمین تا آسمان مستان پرند