این نگارستان عالم پرنشان و نقش توست

چونک بی جان صبر نبود چون بود بی جان جان

هر دو عالم بی جمالت مر مرا زندان بود

آب حیوان در فراقت گر خورم دارد زیان

لیک جای تو نگیرد کو نشان کو بی نشان

قطره خون دلم را چون جهانی کرده ای

تا ز حیرانی ندانم قطره ای را از جهان