هر دو عالم بی جمالت مر مرا زندان بود

عاشقان را صبر نبود در فراق دلستان

جان ماهی آب باشد صبر بی جان چون بود

چونک بی جان صبر نبود چون بود بی جان جان

آب حیوان در فراقت گر خورم دارد زیان

این نگارستان عالم پرنشان و نقش توست

لیک جای تو نگیرد کو نشان کو بی نشان