آب حیوان در فراقت گر خورم دارد زیان

جان ماهی آب باشد صبر بی جان چون بود

چونک بی جان صبر نبود چون بود بی جان جان

هر دو عالم بی جمالت مر مرا زندان بود

این نگارستان عالم پرنشان و نقش توست

لیک جای تو نگیرد کو نشان کو بی نشان

قطره خون دلم را چون جهانی کرده ای