لیک جای تو نگیرد کو نشان کو بی نشان

هر دو عالم بی جمالت مر مرا زندان بود

آب حیوان در فراقت گر خورم دارد زیان

این نگارستان عالم پرنشان و نقش توست

قطره خون دلم را چون جهانی کرده ای

تا ز حیرانی ندانم قطره ای را از جهان

بر دهان من به دست خویش بنهادی قدح