اشکسته می شوم نگهم دار ای معین

ایاک نعبد آنک به دریوزه آمدم

بگشا در طرب مگذارم دگر حزین

ایاک نستعین که ز پری میوه ها

هر لحظه لاله گوید با گل که ای عجب

نرگس چه خیره می نگرد سوی یاسمین

سوسن زبان برون کند افسوس می کند