نرگس چه خیره می نگرد سوی یاسمین

ایاک نستعین که ز پری میوه ها

اشکسته می شوم نگهم دار ای معین

هر لحظه لاله گوید با گل که ای عجب

سوسن زبان برون کند افسوس می کند

گوید سمن فسوس مکن بر کس ای لسین

یکتا مزوری است بنفشه شده دوتا