گوید سمن فسوس مکن بر کس ای لسین

هر لحظه لاله گوید با گل که ای عجب

نرگس چه خیره می نگرد سوی یاسمین

سوسن زبان برون کند افسوس می کند

یکتا مزوری است بنفشه شده دوتا

نیلوفر است واقف تزویرش ای قرین

سر چپ و راست می فکند سنبل از خمار