نیلوفر است واقف تزویرش ای قرین

سوسن زبان برون کند افسوس می کند

گوید سمن فسوس مکن بر کس ای لسین

یکتا مزوری است بنفشه شده دوتا

سر چپ و راست می فکند سنبل از خمار

اریاح بر یسارش و ریحانش در یمین

سبزه پیاده می دود اندر رکاب سرو