هر دم یکی را می دهد تا چون درختی برجهد

می دانک آن سر را یقین خاریده باشد دست او

عالم چو ضد یک دگر در قصد خون و شور و شر

لیکن نیارد دم زدن از هیبت پابست او

حیران شود دیو و پری در خیز و در برج است او

سبلت قوی مالیده ای از شیر نقشی دیده ای

ای فربه از بایست خود باری ببین بایست او