زین بت خلاصی نیستت خواهی به صد فرسنگ شو

شد روم مست روی او شد زنگ مست موی او

خواهی به سوی روم رو خواهی به سوی زنگ شو

در دوغ او افتاده ای خود تو ز عشقش زاده ای

گر کافری می جویدت ورمومنی می شویدت

این گو برو صدیق شو و آن گو برو افرنگ شو

چشم تو وقف باغ او گوش تو وقف لاغ او