این گو برو صدیق شو و آن گو برو افرنگ شو

در دوغ او افتاده ای خود تو ز عشقش زاده ای

زین بت خلاصی نیستت خواهی به صد فرسنگ شو

گر کافری می جویدت ورمومنی می شویدت

چشم تو وقف باغ او گوش تو وقف لاغ او

از دخل او چون نخل شو وز نخل او آونگ شو

هم چرخ قوس تیر او هم آب در تدبیر او