گر کافری می جویدت ورمومنی می شویدت

خواهی به سوی روم رو خواهی به سوی زنگ شو

در دوغ او افتاده ای خود تو ز عشقش زاده ای

زین بت خلاصی نیستت خواهی به صد فرسنگ شو

این گو برو صدیق شو و آن گو برو افرنگ شو

چشم تو وقف باغ او گوش تو وقف لاغ او

از دخل او چون نخل شو وز نخل او آونگ شو