بهر چه لرزی بر گرو در کار او جان گو برو

در عشق آن سنگ سیه کافر کند ایمان گرو

من مست آن میخانه ام در دام آن دردانه ام

در هیچ دامی پر خود ننهاده چون مرغان گرو

جان شد گرو ای کاشکی گشتی دو صد چندان گرو

خامش رها کن بلبلی در گلشن آی و درنگر

بلبل نهاده پر و سر پیش گل خندان گرو