از اختران آسمان از ثابت و از سایره

مستی کند برگ و ثمر بر چشمه حیوان تو

گر باغ خواهد ارمغان از نوبهار بی خزان

تا برفشاند برگ خود بر باد گل افشان تو

عار آید آن استاره را کو تافت بر کیوان تو

ای خوش منادی های تو در باغ شادی های تو

بر جای نان شادی خورد جانی که شد مهمان تو