عار آید آن استاره را کو تافت بر کیوان تو

گر باغ خواهد ارمغان از نوبهار بی خزان

تا برفشاند برگ خود بر باد گل افشان تو

از اختران آسمان از ثابت و از سایره

ای خوش منادی های تو در باغ شادی های تو

بر جای نان شادی خورد جانی که شد مهمان تو

من آزمودم مدتی بی تو ندارم لذتی