بر جای نان شادی خورد جانی که شد مهمان تو

از اختران آسمان از ثابت و از سایره

عار آید آن استاره را کو تافت بر کیوان تو

ای خوش منادی های تو در باغ شادی های تو

من آزمودم مدتی بی تو ندارم لذتی

کی عمر را لذت بود بی ملح بی پایان تو

رفتم سفر بازآمدم ز آخر به آغاز آمدم