کی عمر را لذت بود بی ملح بی پایان تو

ای خوش منادی های تو در باغ شادی های تو

بر جای نان شادی خورد جانی که شد مهمان تو

من آزمودم مدتی بی تو ندارم لذتی

رفتم سفر بازآمدم ز آخر به آغاز آمدم

در خواب دید این پیل جان صحرای هندستان تو

صحرای هندستان تو میدان سرمستان تو